Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
kebisôn sw. v.
? kebisôn sw. v. , mhd. keb(e)sen, nhd. kebsen; vgl. mnl. kevescen. — Graff IV,358. chebison: inf. Gl 4,85,26 ( Sal. a 1, 2 Hss., l. chebisod, Steinm. ). Meineke, Ahd. S. 36,315 ( Sal. a 1; auch Meineke schließt kebisôd nicht aus, vgl. a. a. O. Anm. 99. S. 49. 66 ). — kebison: inf. Gl 4,85,27 ( Sal. a 1 ). Hierher wohl auch, verschrieben: chebissun: inf. Gl 4,85,27 ( Sal. a 1, 2 Hss., 1 Hs. -v-); chebessun: dass. 28 ( Sal. a 1 ); chebsuon: dass. 28/29 ( Sal. a 1 ); auch Raven II,75 erwägt kebisôn, vgl. aber Ahd. Gl.-Wb. S. 324 s. v. kebissun. kebesoter Gl 3,284,16, gchesib 5,2,19 s. unter keb…