Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
kebis(i)ling st. m.
kebis ( i ) ling st. m. , mhd. kebeselinc; z. Bildung vgl. Wilm., Gr. 2 2 § 280 a. — Graff IV,359. chepis-linge: dat. sg. Gl 2,466,46 ( 3 Hss. ); chebisi- linch : nom. sg. 4,225,3 (ch, e bisi-). — kebese-linc: nom. sg. Gl 3,251,10 ( SH a 2, 2 Hss. ). — chef-linc: nom. sg. Gl 3,251,11 ( SH a 2, Graz 859, 13. Jh. ). 1) Nebenbuhler: chepislinge [ conpressu inmundo miserum adficiens catamitum, ] pellice [ iam puero magis indignante sorore, Prud., Symm. I,71 ] Gl 2,466,46. 2) Bastard: kebeselinc pelicatus concubinatus [ Hbr. II,410,268 ] Gl 3,251,10. pelignus 4,225,3 ( vgl. genitus de meretrice ł f…