Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
karruh st. m.
st. m., mhd. karrech, karrich, nhd. (älter) karch; vgl. mnl. caruke f.; aus lat. carruca, vgl. Frings, Germ. Rom. II,94 f. — Graff IV,466.
carruh: nom. sg. Gl 2,739,16 (2 Hss.) = Wa 79,21. 4,221,14 (Ja); carrich: dass. 3,212,63 (SH B).
Wagen, Karren: a) Reisewagen: carruh [Nicolaus quidam ex civium numero, exhibens] carrucam (Hs. carruca) [deauratam cum quatuor mulis candidis, totidemque equis, Acta apost. p. 477] Gl 2,739,16 = Wa 79,21. reitwagen carrich currus raeda 3,212,63; b) (? Korb-)Wagen (vgl. Mlat. Wb. II,313 s. v. cartallum): carruh cartellum Gl 4,221,14.