Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
karnâri st. m.
st. m., mhd. karnære, gerner, kerner, nhd. karner, kerner; vgl. mnl. carnier n.; aus lat. carnarium. — Graff IV,496 f.
charnare: dat. sg. Gl 1,631,32 (M, clm 13002, 12. Jh., clm 17403, 13. Jh.).
Karner, Beinhaus: charnare [proiecit cadaver eius] in sepulchris [vulgi ignobilis, Jer. 26,23].