Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
kanonike mhd. sw. m.
mhd. sw. m. (?); aus lat. canonicus.
canonike: nom. sg. Gl 3,133,53 (SH A, Wien 2400, 13. Jh.).
Kanoniker: canonike canonicus Graece, Latine regularis [Hbr. I,279,106/107] (3 Hss. kanunih, 1 Hs. kanuning).
Vgl. kanunih, ?kanuning mhd.