Hauptquelle · Mecklenburgisches Wb.
käkeln
Wossidia käkeln reden, plaudern, schwatzen: Un roopt uut eenen Hals: Herr wat hef ji to kekeln? (1759) Kohf. Hg. 34, 2 a ; De Mann de griflacht un seed nícks, So sier se ook noch keekel Babst 1,64. — Mnd. kekelen. — Br. Wb. 2, 718; Me. 3, 90.