Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
iternôn sw. v.
sw. v.; zur möglichen Bildung aus einem Subst. *ern- vgl. Tiefenbach, Sprachwiss. 11,186 f.; doch vgl. Splett, Ahd. Wb. I,1,190 s. v. -ernôn. — Graff I,148.
it-ernontiu: part. prs. nom. sg. f. Gl 2,187,25 (M, 4 Hss., 3 -iv).
wieder hervor-, emporwachsen, bildl.: iternontiv [incassum foras nequitia ex ramis inciditur, si] surrectura [multiplicius intus in radice servatur, Greg., Cura 3,9 p. 44].