Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
îtalî(n) st. f.
st. f., mhd. îtele. — Graff I,154.
ital-: nom. sg. -in Gl 4,6,25 (Jc); dat. sg. -i Nc 809,28 [172,5] (î-); acc. sg. -i Gl 1,766,45 (Sg 70, 8. Jh.). 2,633,62.
italii Gl 1,392 Anm. 15 ist wohl nicht îtalî, sondern lat. ut alii, vgl. Steinm. 1) leerer Raum, Leere: itali [non animum modo uti pascat prospectus inanem, set quia non aliter vires dabit omnibus aequas terra, nec in] vacuum [poterunt extendere rami, Verg., G. II,285] Gl 2,633,62. italin umbiderbi cassum [inane supervacuum, CGL IV,490,43 u. Anm.] 4,6,25; spez.: Luftigkeit: uzenan uuas iz (das Ei) rot ... unde nah tero roti . skein iz in durhliehtentero itali . ioh in uuizero nazi . also diu luft ketan ist ac dehinc apparebat . s. ipsa species perlucida inanitate Nc 809,28 [172,5]. 2) Vergeblichkeit: itali [adiuvantes autem exhortamur ne] in vacuum [gratiam dei recipiatis, 2. Cor. 6,1] Gl 1,766,45.