Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
irroufen sw. v.
sw. v., mhd. erroufen, nhd. (älter) erräufen; ae. árýpan. — Graff II,499.
ar-rovfit: part. prt. Gl 2,285,8 (M, clm 19440, 10./11. Jh.).
jmdn. herausreißen: ginoman arvualzit arrovfit [(der todkranke Sünder) de habitaculo suae carnis] evulsus [est, Greg., Hom. I,12 p. 1481] (1 Hs. nur neman).
Vgl. ûzirroufen.