Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
irrâtâri st. m.
st. m.; afries. urrēder(e) (in anderer Bed.).
ir-ratere: acc. sg. Gl 1,395,57 (M, clm 22201, 12. Jh.). — er-raderes: gen. sg. Gl 1,319,19 (Köln CVII, 9. Jh.).
jmd., der etw. zu deuten versucht: erraderes [alterum (der beiden Aufrührer) suspendit in patibulo, ut] coniectoris [(sc. Josephs) veritas probaretur, Gen. 40,22] Gl 1,319,19. irratere [si incredulus es, lege Graecos codices ... et confer cum bis opusculis: et ubicumque inter se videris discrepare, interroga quemlibet Hebraeorum, cum magis accomodare debeas fidem: et si nostra firmaverit, puto quod eum non aestimes] coniectorem [, ut in eodem loco mecum similiter divinarit, Reg., Prol. S. XIII] 395,57 (6 Hss. râtissâri).