Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
irrâtâri st. m.
ir- râtâri st. m. ; afries. urrēder(e) ( in anderer Bed. ). ir-ratere: acc. sg. Gl 1,395,57 ( M, clm 22201, 12. Jh. ). — er-raderes: gen. sg. Gl 1,319,19 ( Köln CVII, 9. Jh. ). jmd., der etw. zu deuten versucht: erraderes [ alterum ( der beiden Aufrührer ) suspendit in patibulo, ut ] coniectoris [( sc. Josephs ) veritas probaretur, Gen. 40,22 ] Gl 1,319,19. irratere [ si incredulus es, lege Graecos codices ... et confer cum bis opusculis: et ubicumque inter se videris discrepare, interroga quemlibet Hebraeorum, cum magis accomodare debeas fidem: et si nostra firmaverit , puto quod eum non aest…