Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
irnarrên sw. v.
sw. v.; vgl. nhd. (älter) narren, mnd. narren. — Graff II,1094.
ar-narr-: 3. pl. -ent Nievergelt, Runenschr. S. 109,39 (Sg 219, Hs. 9. Jh.); ir-: 2. sg. -ist Gl 4,276,20 (M); 3. sg. -it 1,545,40 (M; lat. conj.); 2. sg. conj. -ees 2,73,59 (vgl. Nievergelt, Glossierung S. 790; ur- Steinm.). Festschr. Ford S. 308,58 (Neapel IV G 68, 9. u. 9./10. Jh.; erstes e kursiv ediert); -es Gl 1,545,37 (M, 5 Hss.); -est 38 (M, 2 Hss.); -ist 39 (M, 3 Hss.); -ast ebda. (M, 2 Hss.); part. prs. nom. sg. m. -enter 2,115,41 (M, 5 Hss.; 3 -en, 1 Hs. -e); -anter 42/43 (M, S. Flor. III 222 B, Gll. 9. Jh.?); er-: inf. -en 680,13.
töricht, schwachsinnig werden oder sein: irnarres [neque plus sapias quam necesse est, ne] obstupescas [Eccles. 7,17] Gl 1,545,37. 4,276,20. irnarrees insipiens sis (Hs. sit) [zu: haec, nisi terrenus male] desipis [, ammonet figura, Boeth., Cons. 5,5 p. 139,12] 2,73,59 (vgl. Nievergelt, Glossierung S. 790). Festschr. Ford S. 308,58 (nur desipis). irnarrenter [qui ... per longam aetatem] desipiens [Arg. Sard. conc. p. 956] Gl 2,115,41. ernarren infatuor [ohne Kontext] 680,13; Vok.-Übers.: arnarrent [quo plus sapiunt eo a concordiae virtute] desipiscunt [Greg., Cura 3,22, PL 77,89,D] Nievergelt, Runenschr. S. 109,39 (unter der Annahme einer Kontextbed. ‘abweichen’ von desipiscere, vgl. dazu Thes. V,730,62 ff. u. Mlat. Wb. 3,451 f. s. v. desipio).