Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
irkriphen sw. v.
sw. v., mhd. erkriphen. — Graff IV,317 s. v. argrifjan.
ar-chriphten: part. prt. acc. sg. m. Gl 2,645,4; er-chrif-temo: part. prt. dat. sg. n. (?) Tiefenbach, Aratorgl. S. 28,9. — er-criftemo: part. prt. dat. sg. n. (?) Gl 2,32,68 (zur korr. Endg. der Hs. vgl. von Gadow, Aratorgl. S. 72,322).
etw., jmdn. (gewaltsam) ergreifen: ercriftemo (sc. sciffe?) [(pontus) adtollensque suas irato gurgite moles denegat] abreptae [vestigia certa carinae, Ar. II,1075] Gl 2,32,68. Tiefenbach, Aratorgl. S. 28,9. archriphten [verum ubi] correptum [(sc. den Seher Proteus) manibus vinclisque tenebis, Verg., G. IV,405] Gl 2,645,4.