Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
irklagôn
(auch -klagên? so Splett, Ahd.-Wb. I,1,462) sw. v., mhd. erklagen, nhd. (älter) erklagen; mnd. erklā- gen; als ôn-Verb Raven II,77, Ahd. Gl.-Wb. S. 333. — Graff IV,552 s. v. arklagjan.
ir-chlag-: 3. pl. -int Gl 1,370,28 (M, 12. Jh.); inf. -en Npw 118 S,137. — er-claget: 3. sg. Gl 5,2,28 (M, 14. Jh.). 1) anklagen, Klage erheben: irwovffint ł irchlagint [si fuerit causa inter aliquos, et] interpellaverint [iudices: quem iustum esse perspexerint, illi iustitiae palmam dabunt, Deut. 25,1] Gl 1,370,28 (8 Hss. nur irruofen, 2 anaruofen, 2 ruofen), z. gl. St. erclaget interpellavit 5,2,28. 2) sich über etw. beklagen, mit refl. Akk. u. abstr. Gen.: suer uirdamnit uuirt fone rehte, der nimac sih sin nieht irchlagen, uuanda er iz garnet hat [vgl. nec est omnino qui de sua damnatione contra deum iustum recte conqueri possit, Aug., En.] Npw 118 S,137 (Np sinero damnationis; giklagôn).