Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
irklagôn
ir- klagôn ( auch -klagên ? so Splett, Ahd.-Wb. I,1,462 ) sw. v., mhd. erklagen, nhd. ( älter ) erklagen; mnd. erklā- gen; als ôn- Verb Raven II,77, Ahd. Gl.-Wb. S. 333. — Graff IV,552 s. v. arklagjan. ir-chlag-: 3. pl. -int Gl 1,370,28 ( M, 12. Jh. ); inf. -en Npw 118 S,137. — er-claget: 3. sg. Gl 5,2,28 ( M, 14. Jh. ). 1) anklagen, Klage erheben: irwovffint ł irchlagint [ si fuerit causa inter aliquos, et ] interpellaverint [ iudices : quem iustum esse perspexerint, illi iustitiae palmam dabunt, Deut. 25,1 ] Gl 1,370,28 ( 8 Hss. nur irruofen, 2 anaruofen, 2 ruofen), z. gl. St. erclaget inter…