Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
irhungaren sw. v.
sw. v., mhd. nhd. erhungern.
er-hungerta: part. prt. nom. pl. f. Thoma, Glossen S. 19,15 (S. Mihiel BM 25, 10. oder 11. Jh.).
im Part. Praet.: ausgehungert, von Kühen: cesamene kechruchit cesamene kesmogene erhungerta fone magiri [aliae quoque septem emergebant de flumine, foedae,] confectaeque (tenues) macie [Comm. in Gen. = Gen. 41,3] (vgl. Meineke, Stud. S. 194 f.).