Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
irhirnen sw. v.
sw. v. — Graff IV,1035.
ir-hirn-: 3. sg. -et Gl 1,615,64 (M, 3 Hss., 2 -&); 3. sg. conj. -e 63 (M, 5 Hss.). Festschr. Leid. S. 95 (M).
den Schädel einschlagen: irhirne [qui mactat pecus, quasi qui] excerebret [canem, Is. 66,3] Gl 1,615,63 (1 Hs. in(t)hirnen). Festschr. Leid. S. 95.