Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
irbarôn sw. v.
ir- barôn sw. v. , mhd. erbarn; ae. ábarian. — Graff III, 153. ir-bar-: 2. sg. -ost Nc 835,1 [204,20]; 3. pl. -ont Np 68,6; 1. pl. conj. -onmes Gl 2,157,2 ( Oxf. Laud. misc. 436, 9. Jh. ); part. prs. -onde Nc 787,14 [142,6]; 1. sg. prt. -eta Np 87,9; 2. sg. prt. -otôst Cant. Abac. 13; -itist Npw ebda.; part. prt. -ot Np 147,16. Cant. Annae 3; -et Npw 147,16. Cant. Annae 3; er-: 3. sg. -ôt Nb 121,23 [132,18]; 3. sg. prt. -ota Nc 732,30 [64,11]; part. prt. -ot Nb 54,24. 111,13 ( beide -ô-). 20/21. 21 (-ô-) [62,10. 122,2. 9/10. 10]. Nc 756,26 [99,12] (-ô-); re-: 2. sg. prt. -edos Gl L 572 ( vgl. …