Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
intheffen st. v.
st. v., mhd. nhd. entheben; mnd. en(t)hēven, mnl. ontheffen; got. andhafjan. — Graff IV,818.
Praet.: ant-huabi: 2. sg. Gl 1,586,15 (Rb); int-huob: 3. sg. Nb 301,3 [327,16].
Part. Praet.: ant-haban-: nom. sg. m. -ęr Gl 1,493,40 (Rb); int-: nom. sg. f.? -a 4,20,52 (Jc). 1) etw. hochheben, hochhalten: inthuob er (Herkules) den himel . mit unuuichentemo halse sustulit caelum inreflexo collo Nb 301,3 [327,16], hierher wohl auch: inthabana sustentata [tollerata, CGL IV,571,30] Gl 4,20,52. 2) jmdn. aus etw. wegheben, befreien: anthuabi [qui] sustulisti (Hs. distulisti) [mortuum ab inferis de sorte mortis in verbo domini dei, Eccli. 48,5] Gl 1,586,15. 3) im Passiv: sich zu etw. erheben, bildl.: anthabanęr uuard [qui in tantum arrogantiae tumorem] sublatus est [, ut regno privare nos niteretur et spiritu, Esth. 16,12] Gl 1,493,40.