interpretativus

^*interpretativus, -a, -um. 1 explanans, enarrans, explicans – erläuternd, erklärend, auslegend, ‘interpretierend’: MLWRemig. Altiss. mus 499,9 ‘ἐξαγγελτικόν (sc. genus), quod etiam ἑρμηνευτικόν dicitur,’ hoc est -uminterpretativum, rationem ... de omnibus reddit. MLWAlbert. M. sent. 1,2,1 p. 47,54 sit circulus habens virtutem intellectivam et -aminterpretativam, quod scilicet ipse intelligat, quid apprehendat eqs. herm. 1,1,1 p. 375^b,36 multae ... orationes non sunt -aeinterpretativae vel enuntiativae, ut deprecativa eqs. MLWConr. Mur. summ. p. 163,4 sunt verba ... iudicativa, -ainterpretativa, institutiva. 2 reddens, exprimens – wiedergebend, artikulierend: MLWAlbert. M. anim. 2,3,22 p. 131,22 conceptus ... cordis -usinterpretativus sonus vox est. metaph. 4,2,3 p. 176,73sq. ipse, qui dicit ‘rationem’ sive locutionem -aminterpretativam non esse et ‘destruit’ eam, de necessitate ‘sustinet’ et ponit eam esse eqs. summ. theol. I 18,75,4 p. 789^b,20 vera locutio non fit nisi -ainterpretativa potentia movente linguam et formante voces articulatas; ergo eqs. ibid. al.subst. fem. i. q. vis exprimens – Artikulationsvermögen: MLWConr. Saxo spec. prol. p. 144,5 quomodo lingua mea rudissima, quomodo -ainterpretativa mea aridissima in enarrandis Mariae laudibus non deficiat, cum eqs. 3 interpretandus, interpretationi subiectus, interpretationis indigens – herauszulesen(d), der Auslegung unterliegend, einer ‘Interpretation’ bedürfend: MLWAlbert. M. sent. 4,38 p. 422^a,7 quaeritur de voto -ointerpretativo, scilicet quando aliquis habens aetatem votum in religione non facit, sed eqs. (sim. p. 422^b,14 professionem -aminterpretativam omnis homo facit, quando eqs.). MLWHugo Ripelin compend. 5,64 p. 195^b,22 distinguitur ... homicidii genus dupliciter, scilicet verum, quod dicitur corporale, et -uminterpretativum, quod dicitur spirituale. MLWDavid expos. reg. 5,140 -ainterpretativa dantis intentio, qua intendit eam (eleemosynam) ita dare, sicut eqs.