Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
inrecken sw. v.
sw. v. — Graff II,369.
in-rach-: 3. sg. prt. -ta WC 79,1 [153,1]; -rahta: dass. WA ebda.
etw. (die Hand) zu jmdm. durch etw. hineinstrekken, mit zi + Dat. d. Pers. u. zi + Dat. d. Sache: min uuine rachta sine hant in ze mir ze einemo fenstre dilectus meus misit manum suam per foramen [Cant. 5,4].