initialis

initialis (-ici-), -e. 1 qui initio est, originalis, principalis, primus – am Anfang stehend, anfänglich, ursprünglich, erster, Anfangs-: a adi.: MLWWolfher. Godeh. II 5 p. 200,10 cuius ... laudabilis industriae -cialeiniciale fuit indicium, quod eqs. MLWMetell. exp. Hieros. 1,16^tit. -cialisinicialis causa et institutio expeditionis. MLWCaes. Heist. mirac. II prol. p. 16,5 nomen auctoris -esinitiales littere librorum coniuncte declarant. MLWAnnal. Mell. Vind. I a. 1275 p. 706,28 -cialisinicialis terminus vindemii post Ydus Octobris prolongatus est. al.spectat ad fundationem, institutionem monasterii: MLWChart. Bern. II 255 p. 274,30 (a. 1246) hanc ... collationem tanquam novam et -cialeminicialem donacionem presenti pagina nostris sigillis munita ... monialibus confirmamus (sc. comites). b subst. fem. i. q. vox prima, principalis – Anfangston (usu mus.): MLWGuido Augens. mus. 215 in prescripta formula septem habes species diapason sufficientes includere octo modos secundum -esinitiales et mediatrices (sim. 219 secundum -cialeminicialem est primi toni [sc. species prima]. 253. 306. ibid. saepius). 2 initium habens – einen Anfang habend: MLWGerhoh. Antichr. 2,47 p. 292,23sqq. obiicitur nobis temporalitatis nodus in Homine quamvis in gloriam Patris assumpto, ut ex eo, quod temporalis et -isinitialis est, extra gloriam Verbi ac Patris esse necesse sit eqs. MLWHildeg. in symb. Athan. 369 (CC Cont. Med. CCXXVI. 2007. p. 122) Filius ... absque omni separatione a Patre solo est, non factus -cialisinicialis nec creatus in membris, sed genitus.