Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
inhabito
inhabito , -avi, -atum, -are. 1 intrans. i. q. sedem vel domicilium habere, commorari – seinen Wohnsitz haben, wohnen, sich aufhalten : a de hominibus (animalibus: MLW l. 53; Iesu: MLW l. 64): α in univ.: MLW Eigil Sturm. 24 p. 160,33 (cod. W) ad monasterium, unde digressi sumus, revertebamur ... gratias referentes, quod ... monasterio -are inhabitare sineremur (sc. fratres et discipuli martyris) . MLW Ermenr. ad Grim. 1,10,14 in nido apparet, quales volucres ibi -ent inhabitent . MLW Uffing. Ida 1,2 qui (Saxones) inter Hrenum et Wisaram ... -ant inhabitant . MLW Dipl. Conr. II. 18 mercatoribu…