Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
ingifuogen sw. v.
sw. v.
in-ge‘fuogentes: part. prs. gen. sg. m. Beitr. (Halle) 85,110,173 (Wien 968, Glosse 10. Jh.; die Zugehörigkeit von inge zum Verb scheint fraglich, vgl. S. 111).
jmdm. etw. auferlegen, auftragen, substant.: :u: inge‘fuogentes [ita cogitari debuit] iniungentis auctoritas [, nec volui, nec debui usquequaque resistere, Pom., De vita contempl. p. 415 C].