Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
infractor m.
infractor (-ric-), -oris m. aggressor, effractor, destructor – Angreifer, Einbrecher, Verwüster (usu iur. et canon.) : 1 proprie: Gesta Camer. cont. II F 326,3 sunt -es infractores atrii omnes excommunicati. Chart. Sil. D II 346,19 p. 212,14 omnes ... ecclesiarum incendiarios et spoliatores et etiam -es infractores cimiteriorum ... excommunicamus (sc. papa) . 2 translate i. q. impugnator, violator – Anfechter, Verletzer, ‘Brecher’ : Nicol. I. epist. 49 p. 333,12 nisi forte quis omnium legum, nisi cunctarum regularum temerator et -r infractor inveniri voluisset. Dipl. Conr. II. 238 p. 327,6 ut …