Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
infirmor
infirmor , -atus sum, -ari. partic. praes. usu adi.: MLW p. 1816, 6 . confunditur c. infamare: MLW l. 64 . 1 trans.: a debilitare, enervare, infringere – schwach machen, schwächen, entkräften : α gener.: Capit. reg. Franc. 165,2 ut status et utilitas regni huiuscemodi adinventionibus non -etur infirmetur . Walth. Spir. Christoph. II epist. ad coll. p. 10,22 aegritudo et in firmitas -vit infirmavit literas. Chart. Pomm. 943 p. 254,22 qui ... naves suas oneraverint ... et ut per hoc nostram civitatem ... debilitent et -ent infirment eqs . Chart. Monast. 28 p. 127 a ,24 ne facta hominum dubietate…