Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
infinite adv.
adv. infinite . 1 modo non finito, ἀπείρως – unbegrenzt, unendlich : a in univ.: Carm. Bur. 228,3,3,3 que (sc. fons philosophiae) redundans -e infinite fluxit in Hesperiam. Rud. Trud. (?) mus. 2,11 discrepantiarum ... in finitas sequitur inaequalitatem -e infinite confusam. Hildeg. div. op. 1,2,2 l. 21 sancta divinitas -e infinite omnia comprehendit et superexcellit. al . v. et MLW p. 1813, 12 . b spectat ad tempus: Libri Karol. 1,1 p. 114,13 -e infinite celebrantes perpetui sabbati sollemnitatem. Hildeg. in symb. Athan. 90 (CCCont. Med. CCXXVI. 2007. p. 112) cum ... in hac vita finitus fuerit…