Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
infamis
infamis , -e. form. nom. sg. m. -es: MLW l. 43 . usu subst.: MLW MLW l. 35. 50 . confunditur c. fames: MLW l. 41 . 1 sensu pass. i. qui est malae famae, famosus, suspectus – übel beleumundet, berüchtigt, verrufen, verdächtig : a gener.: Epist. Alcuin. 247 p. 400,18 -is infamis clericus ... basilicam ... contra legem ingressus et adhuc ... perverse vivere non cessans. Berth. chron. B a. 1077 p. 274,3 Heinricum ... flagitiis et facinoribus vulgatissimis -em infamem ... ab ecclesia ... proculcaverat totum regnum . Dipl. Conr. III. 207 p. 272,41 de quorum (locorum) turpi et -issima infamissima con…