Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
individualis
* individualis , -e. ad individuum pertinens, singularis – einzeln, auf den Einzelnen bezogen, ‘individuell’ : Otto Frising. gest. 1,55 p. 77,17 in naturis proprietas substantialis alia universalis, alia est singularis vel -is individualis vel particularis. Gerhoh. (?) trac t. I 7 in aliis rerum ... -bus individualibus substantiis aut generis aut speciei aut accidentium dissimilitudo differentiam facit. Caes. Heist. mirac. I 3,1 p. 110,30 confessio criminis ... esse debet voluntaria, ... specialis, -is individualis . Albert. M. cael. 2,3,8 p. 160,73 licet ... dextrum et sinistrum non faciant d…