Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
indiscretus
indiscretus , -a, -um. I strictius i. q. indistinctus, indifferens – nicht unterschieden, unterschiebdslos : A spectat ad homines: Carm. de bello Saxon. 2,132 cunctus ut ad bellum populus properaret agendum, -a indiscreta ruunt e cunctis agmina villis. Vita Heinr. IV. 11 p. 36,12 ut ... in homines loci ... -a indiscreta cede seviret rex. B spectat ad res: 1 corpor. i. q. indivisus, continuus – nicht getrennt, geschieden, zusammenhängend : Aethicus 4 paradisus de ea massa, quae meliora fuit, -us indiscretus credatur fuisse. 2 incorpor.: a gener.: Beda temp. rat. 54,3 quoniam ... communis atque …