Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
indiscissus
indiscissus (-isus), -a, -um. 1 proprie i. q. fissuris carens, densatus – spaltenfrei, abgedichtet : Form. Salisb. II 3,21 -isam indiscisam et supertextam minuatim scriptulam (leg. cryptulam) feci (sc. eremita). 2 translate i. q. individuus, completus – ungeteilt, vollständig : Sigeb. Gembl. Theod. 2 amicitia benivolentiae -a indiscissa cohaeret. Gerhoh. Antichr. 2,57 p. 308,25 qui (ignis) utique soliditatem lapidis et ferri integram et -am indiscissam penetrat. Honor. August. gemm. 1,211 fidei integritas debet esse -a indiscissa . Chart. Col. I 42 ut universa hec indiscussa et -a indiscissa p…