Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
indicibilis
indicibilis , -e. 1 strictius i. qui nominari non potest, ineffabilis – unsagbar : a non fandus – unaussprechlich : Albert. M. div. nom. 1,61 p. 39,5 apud antiquos in veteri lege erat unum solum nomen -e indicibile , quod quattuor tamen litteris scribebatur, unde et tetragrammaton dicitur eqs. b qui (ratiocinando) exprimi non potest, ἄρρητος – (in Rechnungen, mathematischen Konzepten) unausdrückbar, ‘irrational’ : Albert. M. lin. 2 p. 466 a ,27 quaedam ... dicuntur lineae dicibiles sive rationales ...; quaedam autem dicuntur -es indicibiles sive mutae et irrationales, quibus positis et datis r…