Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
inaratus
inaratus , -a, -um. non aratus, incultus – ungepflügt, unbebaut, brach(liegend) : 1 in univ.: a proprie: Trad. Frising. 1240 (a. 972/76) tradidit ... servus aecclesiae in manus episcopi ... arabilis terrae et -ae inaratae ( postea: incultę) hobas ii . b in imag. vel per compar.: Ekkeh. IV. prol. Gall. p. 93,30 agrum ipsum iterato habeo (sc. Notkerus) usque limitem arare, quem ipse (sc. Walafridus) -um inaratum ... reliquerat. Hildeg. scivias 2,6 l. 976 ex -o inarato agro talis flos surrexisti (sc. Christus) . div. op. 1,4,105 l. 514 verbum ... Dei ex -a inarata carne virginis absque omni calor…