Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
impositor m.
impositor (-stor), -oris m. 1 proprie i. qui imponit, superponit – einer der aufsetzt, aufträgt : Gisleb. Mont. chron. app. p. 339,8 -r impositor mensarum et mensalium super mensas ... in curia est heres Thome. Frid. II. Imp. art. ven. 2 p. 247,15 qui (falco) assuefactus fuit ad capellum ... per bonum -em impositorem . p. 247,18 per malum -em impositorem . 2 translate: a gener.: α exactor – Einnehmer, Eintreiber : Acta imp. Winkelm. I 812 p. 631,8 (a. 1238) vocabunt iusticiarii ad se omnes ... -es impositores collectarum. Ryccard. chron. a. 1240 p. 204,13 fit inquisitio generalis contra -es im…