Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
imperans subst. m.
subst. 1. imperans , -antis m. 1 is qui iubet, mandat – Befehlender, Anweisender : Arbeo Corb. 4 p. 192,8 vix ... in-is inperantis verba perciperant ministri eqs . Trad. Frising. 608 p. 521,30 ubicumque ei (filio) a senioribus suis ... i mperatum fuerit, devote oboediat in-is inperantis i mperio. 2 dominus, princeps – Herr(scher) : Arbeo Emm. 35 p. 80,12 ⌊-es imperantes principibus regionum⌋ (principes Vita Emm. ) ... sepulchro superpositam fabricati sunt (in struct. contam., v. notam ed.) . Otto Frising. gest. 2,13 p. 116,11 libertatem tantopere affectant Longobardi, ut potestatis insolentiam…