Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
impeditor m.
impeditor (inp-), -oris m. qui impedit – einer der behindert : 1 gener.: Berth. chron. B a. 1079 p. 365,15 regem Heinricum ... non modo non observatorem, quin potius temerarium -em impeditorem extitisse. Albert. M. pol. 5,7 l p. 513 a ,22 ‘ex democratia ... oppugnare insignes ... tamquam machinantes contra’ se ‘et -es impeditores ( p. 1311 a ,18 ἐμποδίους)’ tyrannidis ipsorum. 2 iur. i. qui impetit, infestator – einer der anficht : Chart. Hersw. 25 (a. 1196) ut caveremus ei (praedio) de evictione cuiuslibet -is impeditoris . Chart. Gosl. I 601 p. 558,31 ut, si quis de proprietate illa aliquid …