Eintrag · Mittellateinisches Wb.
impedite adv.
adv. impedite. 1 difficulter, incommode – mit Schwierigkeit, schwer (in figura rhet. litotes q. d.: MLWl. 58): MLWAlbert. M. caus. univ. 2,2,3 p. 95,91 virtus ..., quae est in corpore, ad complexionem et corporis compositionem variatur secundum bene et expedite et -eimpedite. eth. II 1,3,5 p. 37a,10 consuetudo in naturam transponitur et facit hominem potentem, ut non -eimpedite faciat operationes. ibid. al. 2 tarde, adhaese – schwerfällig, stockend: MLWChart. Heinr. Leon. 106 p. 162,15 quia capellanus ..., cui ad legendum oblatum erat privilegium, in-ciusinpedicius legebat ob ignorantiam prediorum ..., decanus ... legit aperte et distincte ad intellegendum. MLWBenven. Graff. ocul. B 16 p. 38,29 valet electuarium ad illos, qui paciuntur paralisim ... et -eimpedite locuntur.Weber