Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
impedite adv.
adv. impedite . 1 difficulter, incommode – mit Schwierigkeit, schwer (in figura rhet. litotes q. d.: MLW l. 58) : Albert. M. caus. univ. 2,2,3 p. 95,91 virtus ..., quae est in corpore, ad complexionem et corporis compositionem variatur secundum bene et expedite et -e impedite . eth. II 1,3,5 p. 37 a ,10 consuetudo in naturam transponitur et facit hominem potentem, ut non -e impedite faciat operationes. ibid. al . 2 tarde, adhaese – schwerfällig, stockend : Chart. Heinr. Leon. 106 p. 162,15 quia capellanus ..., cui ad legendum oblatum erat privilegium , in-cius inpedicius legebat ob ignorantiam…