Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
hunthoubito sw. m.
sw. m.; vgl. hunthoubit. — Graff IV,759.
hunt-hovpitin: nom. pl. Gl 3,442,50 (hv-); -hopiton: dass. 49. — hunt-houb-ito: nom. sg. Gl 3,443,47. 446,49/50 (Sg 299, 9. Jh.); -to: dass. 50 (clm 14747, 9. Jh.); -hovb-itun: nom. pl. 189,37 (SH B); -et-: nom. sg. -o 226,8 (SH a 2, 2 Hss., 1 Hs. hv-). 330,23 (SH g, 2 Hss.); -e 4,135,35 (Sal. c); -te: dass. 3,226,10 (SH a 2); -hob-it-: dass. -o 429,34. 448,33. 4,344,1; -e 3,76,40 (SH A, 2 Hss.). 674,28; -i 76,41 (SH A, 2 Hss.); -ido: dass. 446,49 (2 Hss.); -eto: dass. 226,9 (SH a 2). Thies, Kölner Hs. S. 161,11 (SH); -oto: dass. Gl 3,312,57 (SH e); -to: dass. 4,46,10 (Sal. a 1); -hoiuido: dass. 211,25 (sem. Trev., 11./12. Jh.); -hawet: nom. pl. 3,76,43 (SH A, clm 23796, 15. Jh.; über -w- 2 Punkte).
Mit Dentalschwund (vgl. Gröger § 126): hun-hovbeto: nom. sg. Gl 3,312,57/58 (SH e, Prag, Lobk. 435, 12. Jh.). 1) hundsköpfiger Affe, Hundsaffe, Pavian (vgl. Diefb., Gl. 120b, DWb. IV,2,1938): hunthobite cenocephali, quod caninam faciem et latratum habeant [Hbr. I,139,317] Gl 3,76,40 hunthovbitun cenocephali canina facie [Hbr. II,28,614] 189,37 (beide im Abschn. De portentis). hunthobeto cynocephalus, -li (Hss. auch ceno-) 226,8. 312,57. 330,23. 442,49. 443,47 (zenozefano). 446,49. 448,33. 674,28. 4,46,10. 135,35. 211,25. Thies, Kölner Hs. S. 161,11. hunthobito cenocephalus sive de gente cananea (vgl. Anm. 1, Steinm.) Gl 4,344,1. 2) Mensch mit Hundskopf (vgl. DWb. IV,2,1938): hunthobito cephalo [vgl. cynocefalus homines sunt qui capita canina habent, CGL IV,35,14 u. ö.] Gl 3,429,34 (im Abschn. Der Mensch).