Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
hunthoubit st. n.
st. n.; vgl. mhd. hundshoubet, nhd. hundshaupt; mnd. hundeshvet; ae. hundesheafod. — Graff IV,759.
Nur im Nom. Sing.
hunt-hovpt: Gl 4,184,2; -haupt: 46,12 (Sal. a 1). 184,2/3; -haup: Mayer, Glossen S. 121,2 (Vat. lat. 625, 12. bis 13. Jh.); -hopit: Gl 3,76,42 (SH A; -v-). — hunt-houb-et: Gl 3,226,10 (SH a 2; hvnthov-). 267,47 (SH b, 2 Hss., 1 Hs. hnthov-). 330,24 (SH g; -hovbet). 4,46,10/11 (Sal. a 1, 2 Hss.); -t: Hbr. I,139,317 (SH A; hvnthovbt); -hobet: Gl 4,46,11 (Sal. a 1); -hovuet: 3,76,42 (SH A, Darmst. 6, 12. Jh.); -houet: 367,19 (Jd).
Wohl verschrieben: hunt-hovbæ: Gl 3,267,48 (SH b, Kiel 47, 12. Jh.).
hundsköpfiger Affe, Hundsaffe, Pavian (vgl. Diefb., Gl. 120b, DWb. IV,2,1938): hvnthopit cenocephali, quod caninam faciem et latratum habeant [Hbr. I,139,317] Gl 3,76,42. Hbr. I,139,317 (im Abschn. De portentis). hvnthovbet cynocephalus, -li (Hss. auch ceno-) Gl 3,226,10. 267,47. 330,24. 367,19. 4,46,10/11. 184,2. Mayer, Glossen S. 121,2 (beide cinolephalus).