Eintrag · Köbler As. Wörterbuch
hunno sw. M. (n)
hunno , sw. M. (n)
- nhd.
- „Hundertführer“, Zenturio
- ne.
- captain (M.)
- ÜG.:
- lat. centurio H
- Hw.:
- s. hund* (2); vgl. ahd. hunno (sw. M. n)
- Q.:
- H (830)
- I.:
- Lüt. lat. centurio?
- E.:
- s. hund (2)
- W.:
- mnd. hunne, honne, hunt, M., Zentenarius, Anführer von Hundert; B.: H Nom. Sg. hunno 2093 M C; Kont.: H thar im ên hunno quam ên gôd man angegin 2093
- L.:
- Seebold, Chronologisches Wörterbuch des deutschen Wortschatzes 2, 434a (hunno), Berr, S., An Etymological Glossary to the Old Saxon Heliand, 1971, S. 206
- Son.:
- vgl. Grimm, J., Deutsche Rechtsalterthümer, 1899, 3. A., Neudruck 1922, S. 756, Hoops, Reallexikon der germanischen Altertumskunde 1. A. 2, 571, 2. A. 15, 238, Lagenpusch, E., Das germanische Recht im Heliand, 1894, S. 17