Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
hungarjâr st. n.
st. n., mhd. hungerjâr, nhd. hungerjahr; mnl. hongerjaer; afries. hungerier; ae. hungorgéar. — Graff I,610.
hunker-iare: gen. pl. S 156,3 (Preds. A, 11. Jh.). — hun-ger-iâren: dat. pl. Nb 27,1 [30,4].
Hungerjahr, Zeit der Hungersnot: uuane diu eina (sc. Witwe) diu kesta imfieng in den notin dere hunkeriare nisi illa sola, quae hospitio recepit in die necessitatis, quando erat fames valida S 156,3. to in handegen hungeriaren strenge chornchouf ... fone demo chuninge gebannen uuart cum tempore acerbae famis . gravis atque inexplicabilis coemptio ... indicta a praefecto praetorii . videretur Nb 27,1 [30,4].