Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
hûne mhd. (st. sw.?) f.
mhd. (st. sw.?) f.; ae. húne (vgl. Bosw.-T., Suppl. S. 572); z. Etym. vgl. Holthausen, Ae. et. Wb. S. 178, de Vries, An. et. Wb. S. 267 s. v. húnn.
hune: nom. sg. Gl 3,49,41 (clm 27329, 14. Jh.).
Weißer Andorn, Marrubium vulgare L. (vgl. Marzell, Wb. 3,58 ff., bes. 64): prasia (1 Hs. huntwurz); z. Lemma vgl. Diefb., Gl. 451a s. v. prasium, -a, ders., Nov. Gl. 300a.