Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
humanatio f.
humanatio , -onis f. 1 usu originario i. q. ἐνανθρώπησις, incarnatio – Menschwerdung : Vita Serv. 67 p. 145,17 cuius (Christi) -e humanatione nichil unquam melius ex divina munificentia commeavit ad hominum genus. Amadeus Laus. hom. 3,91 Christus venit a patre, venit a verbo, venit a spiritu sancto, quando tota trinitas conceptionem et -em humanationem illius operata est. Arno Reichersb. apol. p. 61,36 etsi filius Dei Deus non ex aeterno homo extitit, numquam tamen in se ipso humanitatis et -is humanationis affectu et humilitate caruit. Albert. M. incarn. 39 p. 210,82 ea, quae sunt benignitati…