Eintrag · Mittellateinisches Wb.
humanatio f.
humanatio, -onis f. 1 usu originario i. q. ἐνανθρώπησις, incarnatio – Menschwerdung: MLWVita Serv. 67 p. 145,17 cuius (Christi) -ehumanatione nichil unquam melius ex divina munificentia commeavit ad hominum genus. MLWAmadeus Laus. hom. 3,91 Christus venit a patre, venit a verbo, venit a spiritu sancto, quando tota trinitas conceptionem et -emhumanationem illius operata est. MLWArno Reichersb. apol. p. 61,36 etsi filius Dei Deus non ex aeterno homo extitit, numquam tamen in se ipso humanitatis et -ishumanationis affectu et humilitate caruit. MLWAlbert. M. incarn. 39 p. 210,82 ea, quae sunt benignitatis, idest -ishumanationis vel incarnationis, habent vim distinguentium vel discretorum. 2 per confusionem i. q. humatio – Begräbnis: MLWChron. reg. a. 880 (rec. C1) Ludovico Balbo post -emhumanationem suam natus est filius.Leithe-Jasper