Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
hulperi aostndfrk. st. m.
aostndfrk. st. m., mnd. helpêr(e), hulpêr(e).
hulpere: nom. sg. Pw 18,15. 61,7. 9. 62,8. 69,6. 70,7. 71,12.
Helfer, Beistand, von Gott: got hulpere unsa an euuon deus adiutor noster in aeternum Pw 61,9. (herro) thu hulpere stark (domine) tu adiutor fortis 70,7. generon sal armin fan geuuelde, in armin themo ne uuas hulpere quia liberabit pauperem a potente et pauperem cui non erat adiutor 71,12; Helfer und Erlöser, Erretter: herro hulpere min inde relosere min domine adiutor meus et redemptor meus 18,15. uuanda hie got min in neriando min, hulpere min quia ipse deus meus et salvator meus adiutor meus 61,7; — ferner: Pw 62,8. 69,6 (beide adiutor).
Vgl. helfâri.