Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
[h]ruofento adv.
adv. (zur Ableitung vom sw. Verb vgl. Riecke, jan-Verben S. 167). — Graff IV,1134 s. v. hrôfan.
ruof-endo: Np 68,4; hierher wohl auch: ruf-: AJPh. 55,230 (clm 6293, Gll. 10. Jh. (?); s. u.). 1) etw. rufend: ih muohta mih ruofendo . ve mvndo ab scandalis laboravi clamans Np 68,4. 2) jmdn. (herbei-)rufend: rufendo [(Musa) cui (der Maria) se etiam vocanti respondere coepit, et depressis] reverenter [oculis aperta voce clamare: Ecce, domina, venio, Greg., Dial. 4,17, PL 77,349A] AJPh. 55,230 (nach Schulte, Gregor S. 199,101 ist die Interlineargl. aus semantischen Gründen nicht auf in der Hs. darunter stehendes reverenter, sondern wegen der näher liegenden Bed. auf darüber stehendes vocanti zu beziehen u. als sw. Part. Praes. Nom. Sing. Mask. zu lat. Part. Praes. Dat. Sing. Fem. zu bestimmen).