Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
hôrsamî st. f.
hôrsamî st. f. ; mnl. hoorsame; vgl. mnd. hôrsam m. — Graff IV,1009. Nur in der Benediktinerregel belegt. hoor-samii: nom. sg. S 206,29. 207,38/39. 208,6; gen. sg. 207,15. 213,24; dat. sg. 30; hor-: gen. sg. 190,3/4. 191,31. 192,3. 198,16/17. 272,1; dat. sg. 199,26/27. 206,27; -sami: dass. 265,18; acc. sg. 264,17. Gehorsam gegenüber Gott: keuuisso ze karauuenne sint herzun vnseriv indi lihhamun dero vvihono piboto dera horsamii ze chamfanne ergo praeparanda sunt corda nostra et corpora sanctae praeceptorum oboedientiae militanda S 190,3/4. ( der Abt ) kehuctic sii simblu m .. daz dera sinera l…