Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
hôrsamî st. f.
st. f.; mnl. hoorsame; vgl. mnd. hôrsam m. — Graff IV,1009.
Nur in der Benediktinerregel belegt.
hoor-samii: nom. sg. S 206,29. 207,38/39. 208,6; gen. sg. 207,15. 213,24; dat. sg. 30; hor-: gen. sg. 190,3/4. 191,31. 192,3. 198,16/17. 272,1; dat. sg. 199,26/27. 206,27; -sami: dass. 265,18; acc. sg. 264,17.
Gehorsam gegenüber Gott: keuuisso ze karauuenne sint herzun vnseriv indi lihhamun dero vvihono piboto dera horsamii ze chamfanne ergo praeparanda sunt corda nostra et corpora sanctae praeceptorum oboedientiae militanda S 190,3/4. (der Abt) kehuctic sii simblum .. daz dera sinera lera edo discono horsamii ... in dera forahtlihhun suanu cotes ze tuenne ist kesuahhida memor sit semper abbas quia doctrinae suae vel discipulorum oboedientiae ... facienda erit discussio 198,16/17. nalles einer meer si keminnoot denne andrer uzzan den in cuateem tatim edo horsamii finde pezzirun nisi quem in bonis actibus aut oboedientia invenerit meliorem 199,26/27. hoorsamii ano tuuala primus itaque humilitatis gradus est; oboedientia sine mora 206,29. danta hoorsamii diu meriroom ist kekeban cote ist ketaan quia oboedientia quae maioribus praebetur deo exibitur 208,6; ferner: 191,31. 192,3. 206,27. 207,15. 38/39. 213,24. 30. 264,17. 265,18. 272,1 (alle oboedientia).
Vgl. unhôrsamî.