Eintrag · Etymologisches Wb. des Ahd. (EWA)
hôrechen
(1,200,10 [Ra]), Gl. 1,573,63/64 (2 Hss., 2.
Hälfte des 12. und 1. Hälfte des 13. Jh.s, bei-
de bair.). 585,12 (Ende des 8./Anfang des
9. Jh.s, alem.); 2,737,19 (1. Viertel des
12. Jh.s, alem.), WM und Npg:
‚sumpfig,
schmutzig; luteus, lutulentus, paluster‘
(mhd. hürwîn). Desubst. Bildung mit dem
Fortsetzer des Suffixes urgerm. *-īna-. S.
horo, -în1. – hôrechenAWB sw. v. I, nur WH:
‚auf(mhd. horchen,
etwas hören; auscultare‘
nhd. horchen; mndd. horken; mndl. horken,
hurken; afries. hAerkia; vgl. ae. hoercnian).
Deverbale Bildung mit intensivierendem k-
Suffix (vgl. Krahe-Meid 1969: 3, § 194, 2;
Riecke 1996: 210). S. hôren. – Ahd. Wb. 4,
1239 f.; Splett, Ahd. Wb. 1, 403; Köbler, Wb.
d. ahd. Spr. 561; Schützeichel6 166. 167;
Starck-Wells 284; Schützeichel, Glossenwort-
schatz 4, 400.